Een koe als beloning

Afgelopen zondag hoorde ik op radio 1 in de andere wereld een item over ontwikkelingswerk. De journalist is naar een klein dorpje in Burundi afgereisd. Burundi heeft jarenlang te kampen gehad met een burgeroorlog. Met als resultaat dat het land erg arm is en afhankelijk is van ontwikkelingshulp van diverse partijen. Er zijn ontwikkelingsorganisaties die de mensen willen helpen door maar voedsel te blijven geven maar er zijn ook partijen die de mensen willen helpen om zelf eten te verbouwen. Het land in Burundi is namelijk heel erg vruchtbaar maar de mensen zijn niet in staat om dit zelf op zo’n manier te verbouwen dat ze zelf van hun land kunnen eten.

De boeren uit Burundi wordt nu geleerd hoe ze de grond beter en efficiënter kunnen gebruiken zodat ze een hogere opbrengst hebben. De boeren de heel goed hun best hebben gedaan, hebben een koe gekregen. In de documentaire werd niet verteld wanneer de boeren hun best hebben gedaan.

Ik vond dit wel een opmerkelijk voorbeeld omdat heel veel mensen nu afgeven op incentives en variabele beloningssystemen. Ze zouden niet werken, zorgen voor veel negatieve  effecten en kosten te veel geld. Dat ze effectief zijn, het geïnvesteerde geld dubbel en dwars waard zijn (als je het goed aanpakt) en voor een zeer positieve flow kunnen zorgen, is niet bekend of wordt voor het gemak even vergeten.

Voor de boer die goed zijn best heeft gedaan was zijn koe zijn kostbaarste bezit en het bewijs dat hij een goede bananenboer is. Dit wist ook het hele dorp, zodat iedereen aan hem hulp vroeg hoe zij nu ook meer rendement uit hun grond kunnen krijgen. Dit is super goed voor het zelfvertrouwen van deze boer en heeft dit kleine dorpje een enorme boost gegeven. In organisaties in Nederland zullen de meeste medewerkers niet echt gelukkig worden als ze hun koe krijgen maar een goede incentive heeft wel effect op een hele organisatie.  Ik zou de doelstelling alleen iets SMART-er maken dan “je best doen”.